door Louis van Dievel
U mag het van mij aannemen: er bestaat geen Vlaamser artiest dan Luc De Vos, van Gorki, van de Provincieshow, van boeken en van columns. Vlaamse artiesten zijn namelijk onvoorstelbaar bereikbaar, zoals coureurs dat vroeger waren voor de ster van Tommeke Tommeke aan het firmament verscheen en er nadarhekken bij de camper van de Quickstepploeg moeten worden gezet om opdringerige fans af te weren.
Op de boekenbeurs
Ik zat een keer naast Luc De Vos te signeren op de boekenbeurs in Antwerpen. Hij had een boekje geschreven waarvan ik me titel helaas niet herinner maar dat wel veel beter verkocht dan het mijne. Op eenvoudig verzoek zette hij handtekeningen, ook in zijn boekje, maar ook op armen en blote buiken en ruggen. Op eenvoudig verzoek trok hij scheve bekken voor de digitale foto en poseerde hij met jong en oud, met mémé en met kleindochter.
Een luie verlegen jongen
Hij woonde als een luie verlegen jongen thuis tot zijn moeder hem er uiteindelijk uitschopte, meen ik gelezen te hebben. Waarop hij besloot om muzikant te worden en de wereld te veroveren. Hij woont nu in een net rijhuis, is vijfenveertig, heeft een vrouw en een zoon van zeven. Hij werkt voor de kost, zij het in een andere branche dan wij.
Een eenvoudige jongen
Luc De Vos is een eenvoudige jongen, het is zijn handelsmerk. Daarom houden we van hem. Zoals we ook geen problemen hebben met zijn wat zeurderige manier van spreken en zijn beperkte stem als zanger. Zoals we lachen met zijn soms wat belegen grapjes.
We vinden dat niet erg, want hij is oprecht, hij heeft geen kapsones en hij kan - ondanks zijn beperkingen - geweldige liedjes schrijven en enorm goed gitaar spelen. We houden van Mia, zijn eeuwige hit. Over tien jaar zal dat misschien nog het enige liedje zijn dat we van hem onthouden hebben, en dat komt dan op van die ellendeige verzamel-cd’s: ‘Grote Vlaamse Hits, volume XXIII’. Nochtans heeft hij al vele tientallen liedjes geschreven.
Voor rijpere jeugd
En nu heeft hij weer een cd uit: Voor rijpere Jeugd. En bij Phara zong hij 45 seconden uit ‘de single’ van die CD : ‘Veronica komt naar je toe’. Weemoed, weemoed, zong het in mijn hoofd. En met dodelijke efficiëntie haakte het liedje zich vast in mijn voorste of achterste hersenen, weet ik veel, om daar minstens een week te resideren. U moet zich ook laten verleiden, het liedje staat elders op deze site, bij Herbekijk.
Ik weet het wel, een artiest een liedje laten zingen is wat Laatste Show-achtig (tiens, gisteren heb ik ook al naar onze vrienden op Eén verwezen, ik moet daar wat zuiniger op worden), maar wat moet je als je als programmamaker een muzikant te gast hebt.
Een goede uitzending
En daarom was dit een goede uitzending van Phara, die begon met een liedje dat listig in de hoofden sloop, dat Marc Sleen - de meest Vlaamse van alle Vlaamse striptekenaars - kans gaf om blij te zijn met het kleine museum wat hij in Brussel krijgt, met een bij momenten wat warrige maar toch boeiende discussie over homo’s en de islam, om te eindigen met opnieuw Luc De Vos, die zich na een leven van flierefluiten zorgen begint te maken over onze wereld en hoe hij naar de verdoemenis gaat. Zegt men.
Warrig en gratis
Maar allicht zijn ook deze bedenkingen wat warrig; ze worden dan ook in één trek en zonder nalezen geschreven na de uitzending. Ze zijn gratis en dat is toch een pluspunt.
Het is al laat. Nog een goede nachtrust.
